คุณปิแอร์ครับ โทรศัพท์ด่วนจากปารีส
ไว้หลังคอนเสิร์ตแล้วกัน
เรื่องของแม่คุณครับ
The Chorus
จำฉันได้มั้ย
ที่ฟงด์ เดอ เลตองไง!
"พ่อจะมารับฉันวันเสาร์" น่ะ
ฉัน เปปิโน่ต์ไงล่ะ!
จำได้สิ...
เปปิโน่ต์...
ไม่ได้เจอหน้ากันนานเท่าไหร่แล้วเนี่ย
แค่ 50 ปีได้มั้ง...
ฟงด์ เดอ เลตอง
นายคือเด็กนั่งตรงกลาง แถวหน้าสุด
นั่นนายไง!
อาจารย์คนนั้น...เขาชื่ออะไรนะ
เคลอมองท์ แมทธิว
จริงสิ
เกิดอะไรขึ้นกับเขาบ้างนะ
ลองเปิดอ่านดูสิ
ฟงด์ เดอ เลตอง
นี่คือไดอารี่ที่เขาเก็บไว้ที่ฟงด์ เดอ เลตอง
เกี่ยวกับชีวิตทั้งชีวิตของเขา และของเราด้วย
มันมีความหมายกับนายด้วยนะ
ฉันเองก็อยากเอานี่มาให้นาย ในโอกาสที่ดีกว่านี้ แต่ว่า...
15 มกราคม 1949
หลังจากทำงานพลาดมามากมาย
ผมแน่ใจว่ายังมีสิ่งที่แย่สุด กำลังจะเกิดขึ้น
มันคือโรงเรียนกินนอนสำหรับเด็กอนาถา
อย่างน้อยในโฆษณา รับสมัครงานว่าไว้เช่นนั้น
ฟงด์ เดอ เลตอง...
ระดับที่แย่ที่สุด แม้แต่ชื่อของมันยังดูเหมาะกับผม
หวัดดีจ้ะ
หนูอยู่คนเดียวเหรอ ทำไมมายืนอยู่คนเดียวล่ะ
ผมกำลังรอให้ถึงวันเสาร์ครับ
ทำไมล่ะ
พ่อจะมารับตัวผม
แต่วันนี้ไม่ใช่วันเสาร์นี่
เปปิโน่ต์!
ผมชื่อเคลอมองท์ แมทธิว ครูใหม่ครับ
เริ่มมาเป็นครูครั้งแรกเหรอครับ
ผมเคยสอนที่โรงเรียนราษฏร์มาก่อนครับ
- สอนวิชาอะไรล่ะคุณ - ดนตรีครับ
งั้นคุณคงจะคุยถูกคอกับคุณราแชง
ครูใหญ่น่ะครับ เคยเป็นคนเป่าแทรมเป็ตมาก่อน
- หวัดดีจ้ะ เปปิโน่ต์! - หวัดดีครับ!
นั่นล่ะลูกสาวของเขา เขาพักอยู่ตรงโน้นครับ
คุณไม่เคยเจอคุณราแชงเลยใช่มั้ยครับ
ยังเลยครับ คุณนายบัวเซอมองด์หางานให้ผม
จริงเหรอครับ
เขาเป็นพวกแม็กซ็องเก่าน่ะ
เขาเคยบอกว่าเป็นภารโรง
บุรุษพยาบาล, เสมียนร้านขายของ
แล้วก็ช่างซ่อมหน้าต่างมาก่อนน่ะครับ
เด็กคนนั้นทำผิดอะไรเหรอครับ
เขาถูกคุณราแชงลงโทษน่ะ
ให้ทำงานบ้าน 2 อาทิตย์ เป็นคนทำความสะอาดน่ะครับ
เด็กที่นี่เป็นยังไงบ้างล่ะครับ
- คุณไม่ทราบเลยหรือครับ - ไม่ครับ
ห้องพยาบาลของผม เดี๋ยวผมโชว์สวน ที่ผมทำเองกับมือให้คุณดูนะ
ด้วยความยินดีครับ
เด็กบ้าพวกนั้นทำอะไรอีกล่ะ
- มาเดี๋ยวผมช่วยเอง - คุณเคลอมองท์ แมทธิวรึ
ครูใหญ่
ผมชื่อราแชง เป็นเจ้าของที่นี่
ครับ ต้องขอโทษด้วยครับ
- คุณมาสายนะ - คือว่า..ผมขึ้นรถผิดคันน่ะครับ
- ที่นี่เราตรงต่อเวลากันมากนะ - ครับ จริง ๆ ครับ
ครับท่าน! สิ
- ครับท่าน! - ตามผมมา
แรกสุดคุณต้องรู้กฎของที่นี่ก่อน
คุณจะเป็นคนสอนตอน 4 โมงเย็น หลังจากที่ผมสอนเสร็จ
นั่นนายไปโดนอะไรเข้าน่ะ ตอบฉันมาสิ!
- เอาผ้านี่ไปสิครับ! - ตาผม...
เล่นสกปรกกันอีกแล้ว! ดูสิว่ามันวางทำมุมกันพอดีเลย เห็นมั้ย
พาเขาไปตรงโน้น
- ผมมองไม่เห็น - อย่าตีโพยตีพายไปก่อนน่า ไหนขอฉันดูสิ!
จริงสิ อาการค่อนข้างร้ายแรง... ไปสั่นระฆังสิคุณ เรียกประชุมทั้งโรงเรียน
- เรียกหมอมาดีกว่ามั้งครับ พวกหมอจะได้โขกราคาแพงปะไร!
- ไม่ได้ยินที่ผมสั่งเรอะ เรื่องระฆังน่ะ! - อยู่ตรงไหนล่ะครับ
ตรงหน้าคุณไง! เหนือประตูนั่น!
ไม่เป็นไรแล้วน่า
เรียกประชุม!
เรียกประชุม!!
- เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นบ่อยเหรอครับ - สั่นต่อไปเถอะน่า!
แถวตอน 2 แถว!
ทุกคนมารวมตัวกันที่สนามหญ้า เร็ว!
เร็วเข้าสิ! ห้ามคุย!
- ไอ้หัวล้าน! - เงียบ!
ไอ้โง่!
เงียบ!
- ผมไม่ได้พูดอะไรเลยนะ - เงียบ!
ที่ฉันสั่งให้พวกเธอออกมา เพราะภารโรงแก่ ๆ ของเราเป็นเหยื่อ
ของการทำร้ายอย่างขี้ขลาด
กฏของเราคือ: กระทำ-โต้ตอบ!
คนทำผิดจะถูกลงโทษ
ถ้าใน 3 วินาทีนี้ ฉันไม่ได้ชื่อเขามาละก็
หนึ่งในพวกเธอจะถูกขังเป็นเวลา 6 ชั่วโมง
หรืออาจนานกว่านี้จนกว่ามีคนสารภาพ
หรือว่ามีคนบอก เข้าใจมั้ย
1...
2...
ไม่มีสักคนเลยเรอะ
แน่อยู่แล้ว! มานี่สิ!
คุณน่ะ แมทธิว!
- ผมเหรอครับ - มานี่เร็ว
คุณชาเบิร์ท บัญชีนักเรียน ขอบคุณ
ครูคนใหม่ของพวกเธอ ยังไม่รู้จักชื่อพวกเธอเลย
ไอ้หัวล้าน!
เงียบ
ยังใหม่ ไม่มีอคติกับใคร
เขาจะเลือกชื่อคนแรกที่จะถูกลงโทษ
เงียบ!
- เลือกมาสักชื่อสิ - สุ่มเอาเหรอครับ
- ขอผมแนะคุณ... - ไม่ต้อง เลือกมาชื่อนึง
โบนิฟาซ!
แย่จัง ชาเบิร์ท ไปเอาตัวโบนิฟาซมา
- ผมไม่ได้ทำนะครับ - หุบปาก!
- ครูเลวมาก! - พูดให้มันสุภาพกว่านี้! ไปเร็วเข้า!
- ผมไม่ไป! - เดี๋ยวฉันทำโทษเธอในนั้นแน่ ๆ!
จนกว่าคนทำผิดสารภาพ
จะไม่มีการพักระหว่างวิชาเรียน หรือให้ผู้ปกครองมาเยี่ยม
รีบบอกชื่อคนทำผิดมาเร็ว
นี่ยิ่งช่วยทำให้เด็กบอกชื่อ คนทำผิดมากเหรอครับ...
คุณยังใหม่สำหรับที่นี่ ยังไม่รู้อะไรจริงหรอก
เราจะคุยเรื่องนี้กันในอาทิตย์นี้
ถามคุณเรอฌองท์ดูว่าคุณมาแทนใคร จะได้บอกบางอย่างให้เข้าใจได้
ผ้าปูที่นอนสะอาดค่ะ
ขอบคุณครับ
ทำไมคุณถึงลาออกล่ะครับ
เย็บ 10 เข็ม ถูกแทงด้วยกรรไกร
เพราะผมไปริบบุหรี่ของมูตงมา
- มูตงเหรอครับ - มีเด็กอยู่คนนึงชื่อมูตง
เขายังอยู่ที่นี่เหรอครับ
บอกอะไรคุณอย่างนึงนะ คนที่วางกับดักที่ประตู ทำร้ายแม็กซองน่ะ คือเลอ เกอเร็กก์
ผมได้ยินเขาโม้ให้เพื่อนฟังเมื่อกี้นี้
- แล้วทำไมคุณไม่บอกครูใหญ่ล่ะครับ - เดี๋ยวผมไปไม่ทันรถประจำทางน่ะสิ
แม็กซ็องลงโทษที่เขาทำกระจกแตก เลยแก้แค้นคืน
เด็กเวรนั่นเป็นอย่างนั้นล่ะ
เลอ เกอเร็กก์!
จำชื่อนั่นไว้นะ
แล้วก็ มอฮานน์อีกคนด้วย
เห็นเงียบ ๆ หงิม ๆ อย่างนั้น ระวังให้ดีเถอะคุณ!
ทำหน้าตาใสซื่อไม่รู้เรื่องอะไร ที่แท้มันก็ลูกซาตานดี ๆ นี่เอง!
กระทำ-โต้ตอบ เด็กพวกนั้นรู้อยู่แค่นั้น
ผมไปล่ะ
ขอให้คุณโชคดี
คนที่ให้การสนับสนุนโรงเรียนเราครับ นั่นคือตารางเรียน
ครูใหญ่เป็นคนสอนวิชาฝรั่งเศส กับประวัติศาสตร์
ส่วนวิชาอื่นคุณแลงกลัวส์เป็นคนสอน...
เจอครูคนใหม่ของเราหน่อยสิครับ
ผมเคลอมองท์ แมทธิวครับ
- เป็นครูเอาปูนนี้เนี่ยนะ - ผมเคยสอนมาแล้วครับ
ดีมาก
เขาเป็นคนที่ตลกที่สุดน่ะครับ
ไปที่ห้องเรียนคุณเถอะครับ นี่ก็สายแล้ว
ไม่จำเป็นต้องให้ชี้ทางหรอกครับ!
ตาแก่หัวล้านนั่นมาแล้ว!
ท่านสุภาพบุรุษ
ห้ามสูบบุหรี่ในห้องเรียนนะ
หมายถึงทุกคนนะ รวมถึงคุณด้วยครับ!
เอาคืนมานะ! เอานั่นคืนมา! เงียบ!
เอามันคืนมา!
เริ่มต้นได้ดีนี่ ทำได้เยี่ยมมากนะ คุณแมทธิว
นั่งลง!
เหมือนเคย!
เธออีกแล้ว!
เขาทำอะไรล่ะ
ไม่มีอะไรครับท่าน
คุณหมายความว่าไง คุณต้องเป็นคนลงโทษเขา!
ไม่ครับ แค่ให้เขาไปยืนที่กระดานดำก็พอ
ผมขอให้ทุกคนเงียบ
ดูเหมือนจะเป็นสิ่งที่จำเป็นอย่างมากนะ
อย่าให้ผมต้องกลับเข้ามาอีก!
เธอ! ไปยืนที่มุมห้อง!
ดีมาก
เอาล่ะ เรื่องนั้นจบไปกันแล้ว มาว่าเรื่องนี้กันตรงไปตรงมาเสียที
มีเด็กอยู่คนหนึ่งถูกขังเดี่ยวเป็นการทำโทษ
ทั้งที่ไม่ได้ทำผิดอะไร!
ครูอาจดูเป็นคนงี่เง่า แต่ครูไม่โง่
ครูรู้ว่าเป็นฝีมือใคร
และเขาคนนั้นมีเวลา 15 วินาที ที่จะออกมาหน้าชั้น
ครูรออยู่นะ...
แย่นะ...เหลืออีกแค่ 5 วินาทีเท่านั้น...
สายไปแล้ว!
เลอ เกอเร็กก์ ใครชื่อเลอ เกอเร็กก์น่ะ
ผมครับ
จริงเหรอ!
- เธอเป็นคนทำร้ายแม็กซ็องนะ - ไม่ครับครู
ครูไม่ได้ถามนะ แต่ครูกำลังบอกอยู่นี่ไง
- ผมไม่ได้ทำ - งั้นให้ครูใหญ่เป็นคนตัดสิน
ระหว่างที่ครูไม่อยู่ ครูต้องการเด็กคนนึง คอยดูแลความเป็นระเบียบเรียบร้อย
หัวสมองอันแม่นยำของครู บอกครูว่าควรเป็น...
มอฮานน์
ออกมาสิ
พวกเธอใครกันที่ชื่อมอฮานน์ล่ะ
ผมครับ
งั้นเธอคือคนที่ชอบทำหน้าใสซื่อสินะ
ลงมาหน้าชั้น! เธอเป็นคนดูแลห้องเรียน ระหว่างที่ครูไม่อยู่
ออกมาสิ!
เรียบร้อยมากนี่! ปล่อยให้ชายเสื้อเธอห้อยมาอย่างนี้ต่อไปนะ!
มีคนเคยบอกว่าคนที่จิตใจเข้มแข็งทำให้ คนอื่นเป็นระเบียบได้ แสดงให้เราดูหน่อยสิ!
ส่วนเธอ! ไปห้องครูใหญ่กัน!
เห็นใจผมด้วยเถอะครับ ครู!
แล้วเธอเคยรู้สึกเห็นใจ เด็กที่ถูกขังในนั้นรึเปล่าล่ะ
- หรือแม็กซ็อง - ผมไม่ได้ตั้งใจทำร้ายเขา
- แค่แกล้งสนุก ๆ เท่านั้นเอง - แกล้งสนุก ๆ เหรอ
ฉันเบื่อที่เธอชอบหนีเต็มทีแล้ว
เธอจะถูกเฆี่ยนอานให้จำไปตลอดชีวิต!
- นั่นใครน่ะ - เลอแกลร์ครับ
เขาพยายามหนีเป็นหนที่ 3 แล้ว
- เขาคงกลับไปถูกขังอีกแล้ว - งั้นเธอก็มีเพื่อนแล้วนี่
ฟังนะ บางทีเราอาจตกลงกันได้
เธอทำร้ายคุณแม็กซ็องบาดเจ็บสาหัส
ครูจะไม่ลงโทษด้วยการจับเธอส่งครูใหญ่
แต่เธอจะต้องไปทำงาน ที่ห้องพยาบาลทุกวัน หลังเลิกเรียน
ไปคอยดูแลคุณแม็กซ็อง
ช่วยดูแลเขาจนกว่าเขาจะหายดี
ตกลงมั้ย
ฝีมือไม่เลว
แต่ครูวาดดีกว่านี้ ขอชอล์คด้วย ยืนหันข้างสิ
หันข้าง
เดี๋ยวครูเติมรอยยิ้มให้
หันมาดูได้แล้ว
ลืมไปอย่าง...
เติมสีลงไปอีกนิด
ดีขึ้น กลับไปที่เธอได้
ดี
ตกลงครูรู้จักพวกเธอดีขึ้นทุกคนแล้ว เขียนชื่อ อายุของพวกเธอ
และเธออยากเป็นอะไรเมื่อโตขึ้น
ผมรู้สึกประหลาดใจมาก พวกเขาทุกคนทำกันได้
ทุกคนเว้นแต่...
เธอไม่เขียนเหรอ
เธออยู่ที่นี่มานานเท่าไหร่แล้วล่ะ
- อยู่นานแล้วเหรอ - ผมไม่รู้ครับ
เขียนลงไปเถอะ เจ้าเปี๊ยก
วันแรกก็เล่นเอาเหนื่อยขนาดนี้เสียแล้ว
ผมมาทำอะไรที่นี่นะ
ราแชงทำเอาผมนึกขยาด
ตึกนี่ก็เหมือนกัน แม้แต่เด็กพวกนี้...
พวกเขาอาจแอบย่องเข้ามา ทำร้ายผมถึงในห้องก็ได้
ผ้าห่มฉัน
- ขอสูบสักนิดได้มั้ย - หุบปากเถอะน่า!
นอนไปซะ
ผมอ่านกระดาษที่เด็ก ๆ เขียน
พวกเขาฝันถึงแต่งานที่ไม่น่าเชื่อมากมาย
พนักงานดับเพลิง 2 คน, คาวบอย 3 คน คนเลี้ยงเสือ 1 คน
นักบินรบ 1 คน, จารชน 2 คน นายทหารสมัยนโปเลียน 1 คน
นักล่องบอลลูนอากาศร้อน 1 คน กองทหารต่างชาติ 3 คน...
แต่ไม่มีใครอยากเป็นครูเลยสักคน
ขอบใจที่มาช่วยดูแลฉันนะ
เห็นมั้ยล่ะครับ คุณหมอ
ครูคนใหม่บอกว่าเด็กคนนี้ อาสาจะมาคอยพยาบาลผมเอง
เกิดขึ้นเองด้วยนะ!
เรื่องประหลาดใจ ไม่มีวันหมดหรอกครับ
เข้ามาสิครับ
คุณแมทธิว ครูคนใหม่ของเราครับ
- ท่านสุภาพบุรุษ - คือว่า
แผลค่อนข้างลึกเหมือนกัน
ถ้าคุณเป็นเป้าหมายใหม่ของพวกเขา พระเจ้าทรงช่วยเราด้วยเถิด
คุณนี่อดทนกับพวกเขามากเลยนะ
ผมน่ะมันหนังเหนียว แก่ง่ายตายยากน่ะครับ
เสียใจแทนพวกเด็ก ๆ ด้วยนะครับ เรามีคนตายที่นี่
คนตายเหรอครับ
เขาชื่อมูตง กระโดดลงมาจากหลังคา
โชคดีที่เขาเป็นเด็กกำพร้า
ก็คงเหมือนเขานี่ล่ะ ทุกคนต่างบอกว่ามันหมดหวังแล้ว
เขาเป็นเด็กดีนะครับ คุณเองเพิ่งได้รู้จักเขาแท้ ๆ
ตาแก่แม็กซ็องเป็นคนดี ใช่มั้ยล่ะ
เลอ เกอเร็กก์ ครูพูดกับเธออยู่นะ
ตาแก่แม็กซ็องเป็นคนดี
ใช่มั้ย
ใช่ครับ
- ครูไม่ได้ยินที่เธอพูดเลยนะ - เขาคงอายน่ะครับ
เขาขี้อายมาก เหมือนผมเลยนะครับ
ขอผมพูดอะไรกับท่านได้ไหมครับ
- จะรีบลาออกแล้วเรอะ - ผมอยากจะทดลองอะไรบางอย่าง
จริงเหรอ
เกี่ยวกับอุบัติเหตุของแม็กซ็อง
มันไม่ใช่อุบัติเหตุหรอก
- ผมอยากขออะไรท่าน 3 ข้อครับ - 3 ข้อเองเรอะ
1. ยกเลิกการลงโทษทั้งชั้นเสีย
2. ให้ผมจัดการกับคนทำผิดเอง และข้อ 3...
อย่าให้ผมต้องบอกชื่อเขา
- ถ้าคุณรู้น่ะนะ - ถ้าผมรู้ แน่นอนครับ
คุณคิดเองเออเองอยู่คนเดียวนะ
คิดเหรอว่าคุณจะหาคนทำผิดพบน่ะ
ถ้าคุณหาพบจริง ผมจะยกเลิกการทำโทษทั้งชั้น
แต่คุณคงหาไม่พบหรอก ไม่งั้นผมก็เป็นคนโง่ปัญญาอ่อน
ผมรู้ตัวเขาแล้วครับท่าน
จริงเรอะ
งั้น...ใครกันล่ะ
ผมบอกแล้วไงครับว่าบอกชื่อเขาไม่ได้
ดีมาก
ดีจริง ๆ
แต่ผมไม่ชอบวิธีการแบบนี้นะ หวังว่าคงจะไม่เกิดปัญหาในชั้นคุณอีก!
ผมคุมพวกเด็ก ๆ ได้อยู่หมัดแล้วครับท่าน
ยังเร็วเกินไปที่จะพูดได้นะคุณ
ไม่มีสาวโป๊เลย
- ฉันไม่เคยบอกว่ามีนี่ - แล้วอะไรอยู่บนเข่านายล่ะ
อาวิ มาเรีย สำหรับโซปราโน โดยเคลอมองท์ แมทธิว
ของฉันเขียนว่า วงเครื่องสาย 4 ชิ้น โดย เคลอมองท์ แมทธิว
- เหมือนเป็นโน้ตดนตรีนะ - นายรู้ได้ยังไง
- อาจเป็นรหัสมอร์สก็ได้ - รหัสลับมั้ง!
เขาอาจเป็นพวกต้มตุ๋น!
จารชนแปลงตัวเป็นอาจารย์
เร็วเข้า! ตาแก่หัวล้านนั่นกำลังจะมา!
- เอานั่นคืนมานะ! - อะไรเหรอครับครู
- ไม่ใช่เรื่องของพวกเธอ! - มีอะไรกันเหรอ
ไม่มีอะไรหรอก...แค่โน้ตดนตรี
- เอาไว้ใช้ทำอะไรล่ะ - สำหรับร้องประสานเสียงครับ
ในห้องน้ำเนี่ยนะ
ออกไปได้แล้ว พวกเด็กคอรัส!
ไม่มีอะไรเกิดขึ้นที่นี่นะ คุณแมทธิว!
- เรื่องอะไรเหรอครับ - อย่ามาแกล้งโง่กับผม
- คุณคิดว่าผม... - เอาเป็นว่าคราวนี้ผมไม่เห็นอะไร
- คุณเห็นแต่พวกปิศาจร้ายที่นี่หมดเลยเหรอครับ. - ที่นี่น่ะเหรอ ใช่!
ตาแก่หัวล้านเอ๊ย โง่เป็นบ้า...
แกนี่หนาไม่มีทางตั้งกฏได้
ตาแก่หัวล้านเอ๊ย โง่เป็นบ้า...
แกนี่หนาไม่มีทางตั้งกฏได้
ไม่ร้องกันแล้วเหรอพวก
- เธอชื่อคอร์แบงใช่มั้ย - ผมไม่ได้ทำอะไรผิดนะครับ
- ผิดสิ เธอร้องเพลงไง - ไม่ครับ สาบานได้...
ที่เธอร้องน่ะ! เธอร้องเพลงเสียงเพี้ยนหมดเลย!
ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ ไหนลองร้องใหม่อีกทีสิ
ร้องสิ!
หรือว่าอยากไปร้องให้ครูใหญ่ฟังล่ะ
ตาแก่หัวล้านเอ๊ย โง่เป็นบ้า...
แกนี่หนาไม่มีทางตั้งกฏได้
รู้มั้ยว่าเธอร้องเพลงไม่ตรงคีย์เลย
ในกระเป๋าครูคือโน้ตดนตรีใช่มั้ยครับ
ไม่ใช่เรื่องอะไรของพวกเธอ
อีกอย่างนะ...
ใครก็ตามที่มายุ่มย่าม กับของของครูอีกละก็...
จะได้รับการลงโทษอย่างสาสม เอาล่ะเงียบซะ เข้านอนได้แล้ว!
หมดเวลาสนุกกันแล้ว!
หลับซะ!
เพลงสั้น ๆ นั้นยังก้องในหัวผม
ถึงแม้ว่าพวกเขาจะร้องเพลงได้แย่มาก แต่พวกเขาก็ร้องเพลงกันได้!
ผมรับรู้ได้ถึงน้ำเสียงที่ดี
ไม่มีใครจะช่วยทำอะไร เพื่อเด็กพวกนี้เลยหรือ
ผมเคยสาบานว่าจะไม่แตะเรื่องดนตรีอีก
แต่อะไร ๆ มันก็เปลี่ยนกันได้
บางสิ่งคุ้มค่าที่จะลองกันสักตั้ง
23 มกราคม
1 สัปดาห์หลังอุบัติเหตุนั้น ตาแก่แม็กซ็องอยู่ ๆ อาการก็ทรุดลง
หมอต้องพาตัวเขาไปรักษาที่โรงพยาบาล
เขาจะตายมั้ยครับ
ไม่หรอก เขาจะต้องปลอดภัย
วันนั้นเองที่เปปิโน่ต์มีปัญหา
เปปิโน่ต์ เธอนี่ไม่ได้ความเลย!
คำถามสุดท้ายนะ
คำถามสุดท้าย มาร์แชล เนย์ตายยังไง
ฉันรอฟังอยู่นะ
ออกไปล่าสัตว์เหรอครับ
0 คะแนน!
คัดมา 100 ครั้ง: มาร์แชล เนย์ถูกยิงตาย
เลิกชั้นได้
โบนิฟาซ มานี่สิ!
โบนิฟาซ!
รางวัลสำหรับเรียงความของเธอ
เธอจะได้ทานคุกกี้จากมารี
รู้มั้ยว่ามาร์แชล เนย์ถูกยิงตายน่ะ
รู้ครับครู เหมือนกับนโปเลียน
ไปได้!
เดี๋ยวก่อน มอฮานน์
เธอจดอะไรยุกยิกระหว่างที่เรียนน่ะ
การตั้งใจเรียนจากเธอ เป็นเรื่องน่าประหลาดใจมาก
ไหนเอาสมุดจดให้ฉันดูสิ
น่าประทับใจเสียจริง!
อ่านดูสิคุณ อย่าไปสนใจตัวสะกดนะ!
คุณราแชงกินขี้เป็นเกวียน
เขียนว่าคุณด้วยเหรอ
ไม่ครับ
คุณแมทธิว! กระทำ-โต้ตอบ!
ลงโทษ!
เข้าไปสิ
ท่านสุภาพบุรุษ ทานอาหารให้อร่อยนะครับ!
หิวมั้ย เปปิโน่ต์
นายกินได้แล้วนะ
เปปิโน่ต์น่ะเหรอ
เด็กกำพร้าน่ะครับ พ่อแม่เขาตายตอนที่นาซีบุกเข้ามา
- พ่อแม่เขาตายยังไงล่ะครับ - ไม่รู้สิครับ
แต่เขาคิดว่าพ่อจะมาหาเขาวันเสาร์
ทุกเสาร์เลยนะครับ แต่ไม่มีใครมาสักคน
เราเลยต้องบอกไปว่า อาทิตย์หน้ามั้ง อย่างนี้เรื่อยไป
ทำไมไม่บอกความจริงเขาล่ะครับ
เราเคยบอกเขาแล้ว ว่าพ่อแม่เขาตายแล้วทั้งคู่
เราเลยปล่อยให้เขารอที่ประตู ทำไมจะไม่ล่ะ เห็นเขามีความสุขดีออก
เงียบ!
เห็นมั้ยล่ะครับ กระทำ-โต้ตอบ
หมายความว่า
กระทำ...
โต้ตอบ!
มีคนมาเยี่ยมมอฮานน์ถึงที่นี่ค่ะ
- มอฮานน์ถูกลงโทษอยู่นี่ - ห้ามคนมาเยี่ยม มันเป็นกฏ!
งั้นคุณไปบอกเธอเองเถอะค่ะ
- สวัสดีครับ คุณนาย - สวัสดีค่ะ
ผมเป็นครูใหม่ครับ
- ฉันเป็นแม่ของปิแอร์ มอฮานน์ค่ะ - ผมเคลอมองท์ แมทธิวครับ
ฉันรู้ว่าวันนี้ไม่ใช่วันให้เยี่ยม แต่มีแค่ตอนนี้เท่านั้นที่ฉันจะ
- คงไม่ได้หรอกครับ - เขาถูกทำโทษอีกแล้วเหรอครับ
ไม่ครับ ไม่ได้ถูกทำโทษหรอก เขาไม่อยู่ที่นี่ครับ
อะไรนะคะ
เมื่อชั่วโมงที่แล้ว เขาถูกพา ไปหาหมอฟัน ปวดฟันน่ะครับ
- ปวดฟันเหรอคะ - ใช่ครับ
อย่าวิตกไปเลยครับ คืนนี้เขาก็กลับมาแล้ว
ฉันรอไม่ได้หรอกค่ะ ต้องกลับไปทำงานตอน 5 โมงเย็น
ฝากของไปกับคุณได้มั้ยคะ
ได้สิครับ
เธอชื่อว่าไวโอเล็ตต์
ไวโอเล็ตต์ มอฮานน์
แม่ที่ไม่ได้สมรส หมดหวังกับลูกของเธอ
ที่กลายเป็นขโมย อยู่แต่ในโลกส่วนตัว
ชอบหนีจากโรงเรียนประจำเมืองเสมอ
เขาถูกส่งตัวมาที่นี่ ทั้งที่เธอไม่ต้องการเช่นนั้น
แต่เธอบอกผู้พิพากษาไปว่า
อย่างน้อยเขาก็มี อาหารร้อน ๆ กินวันละ 2 มื้อ
30 มกราคม การทดลองเริ่มขึ้น...
ในบริททานี่ หมวกนั้น...
ในบริททานี่ หมวกนั้นกลม...
สมแล้วกับที่ฉันเป็นคนบริททานี่
เสียงโซปราโน่ ไปทางซ้ายมือ
เลอแกลร์!
ทรงเกิดมา บุตรผู้ศักดิ์สิทธิ์ เราจงต้อนรับการมาของพระองค์
เกือบจะตรงคีย์ เสียงอัลโต้ ไปทางขวามือ
เดอแลร์!
เดินเท้า 3 ไมล์ มันจะใช้อะไร
เดินเท้า 3 ไมล์ รองเท้ากัดเธอไง
ไหนร้องใหม่สิ
เดินเท้า 4 ไมล์ มันใช้อะไร
เดินเท้า 4 ไมล์ รองเท้ากัดเธอไง
เหมือนอย่างที่ครูคิดเลย เสียงเบส ไปทางขวา
ริคัวร์!
กระเป๋าผมมีบุหรี่
ผมจะให้คนอื่นไป แต่ไม่ใช่วันนี้
ห้ามสูบบุหรี่นะ! เสียงอัลโต้ ไปทางซ้าย
อิลลุยซ์!
ความรักคือเด็กยิปซี...
ที่มิเชื่อฟังกฏผู้ใด...
เสียงโซปราโน่ ไปทางซ้ายมือ
ดี เปปิโน่ต์!
ผมไม่รู้จักสักเพลงเลยครับ
งั้นครูจะสอนให้นะ
ในระหว่างนี้ ครูขอตั้งให้เธอเป็น รองหัวหน้ากลุ่มร้องประสานเสียงนะ
ไปยืนตรงโน้นสิ!
โบนิฟาซ!
มาร์แชล เปอแตง เรามาถึงที่นี่แล้ว!
ใครเป็นคนสอนเธอน่ะ
ปู่ผมครับ
ค่อนข้างเชยนะ ไปทางซ้ายมือ!
เคลอมองท์!
ประชาชนเตรียมพร้อม ซ้อมเสน่ห์ไว้ให้ดี...
ไปทางขวา
ที่ปรึกษากลุ่มครูนี่เซ่อจริง ๆ
- เขาไม่ทำงานอะไรเลย... - ไปทางซ้าย
คัคคู บูบู คัคคู บูบู...
ดีมาก เสียงอัลโต้
ปรบมือให้ช้า ๆ เข้าจังหวะหน่อย!
มาร้องกันเร็ว คอร์แบง
โด...เร...ที...โด!
ที...
โทษทีนะ โน้ตตัวนั้น ไม่ได้ยินด้วยซ้ำ มานี่สิ!
- คุณเปปิโน่ต์ ขอโน้ตเพลงให้ครูหน่อย - ขอบใจนะ
แบมือเธอออกมาแบบนี้นะ
ครูขอเรียกเธอว่าที่วางโน้ตเพลง!
คุณเปปิโน่ต์ ขอไม้บาตองด้วย
ขอบใจ
เอาล่ะ ร้องตามครูนะ...
อีกครั้งนึง
ใช่แล้ว!
1... 2... 3... 4...
เลอ เกอเร็กก์ไปถึงดาดฟ้าเรือ...
ทุกค่ำคืนเราซ้อมร้องเพลง ที่ผมเขียนให้พวกเขา
คาร์เปนทิเออร์หลงทาง...
ฟงด์ เดอ เลอแตงคือที่ที่เราติดแหง็กอยู่ โชคอย่างเดียวของเรา!
ฟงด์ เดอ เลตองคือที่ที่เราต้องอยู่ ชั่วกัลปาวสาน!
มันไม่ได้ดีเลิศอะไรหรอก แต่ผมดึงความสนใจพวกเขามาได้
เพื่อจะให้ก้าวไปไกลกว่านั้น ผมต้องการการสนับสนุนจากเบื้องบน
อะไรนะ
คณะนักร้องประสานเสียงเหรอ
แมทธิว คุณนี่ชักจะทำอะไร เลยเถิดไปแล้วนะ
คุณไม่มีวันทำให้เด็กพวกนั้น ร้องเพลงได้หรอก
ได้โปรดครับท่าน อย่าพูดเช่นนั้นเลย
- ทำไมไม่ล่ะ - พวกเขาร้องได้แล้วครับ
ก็แค่นิดหน่อย
แล้วมาขออนุญาตผมทำไมล่ะ คุณทำลงไปแล้วนี่
ผมไม่ชอบวิธีการคุณเลยนะ!
- ท่านครับ... - เลิกเซ้าซี้ผมเสียทีเถอะ!
ผมมีปัญหาอื่นที่สำคัญกว่าให้ต้องจัดการ
แต่ก็อีก ทำไมไม่ล่ะ ผมคงจะได้ใช้มันไว้หัวเราะเยาะเล่น
เอาเลย สอนให้เด็กพวกนั้นร้องเลย
แต่ถ้าไม่ได้ผลละก็ คุณถูกไล่ออก!
ขอบคุณที่ให้การสนับสนุนครับท่าน
8 กุมภาพันธ์ มอฮานน์ได้ออกมา แต่ราแชงยังไม่ปล่อยเขาไปง่าย ๆ
เขาต้องทำความสะอาดโรงเรียน ตลอดทั้งเดือน
เราจะเริ่มใหม่ตั้งแต่ต้นนะ
มีชายคนหนึ่งนามว่าสต็อคบริดจ์
เขาชอบล่านกกระทาตัวกระจิ๊ดริด
คุณสต็อคบริดจ์ที่รักจ๊ะ
มีอะไรในตู้เย็นสีขาวของคุณกันนะ
ไง ซินเดอเรลล่า! ปูเตียงให้ฉันด้วยนะ!
15 กุมภาพันธ์
ด็อกเตอร์ เดอโวซ์ เอาของขวัญมาให้เราชิ้นหนึ่งวันนี้
เราพาเขาออกมาจาก ศูนย์ควบคุมตัวเซ็นต์เฟอโรห์ครับ
เพื่อดูว่าเขาสามารถปรับตัวให้เข้ากับ สภาพแวดล้อมที่ถูกควบคุมน้อยกว่าได้หรือเปล่า
ไม่เหมือนเพื่อนของเขานะครับ
ปาสคาล มงแดงอ่านออก เขียนได้
เขาพูดได้แทบจะเหมือนคนปกติ
เราให้เขาทำการทดสอบบิเน่ต์- ซิมง (การวัดระดับปัญญาทางจิตวิทยา) ครับ
ทดสอบบิเน่ต์- ซิมงเหรอ!
เขายังผ่านการทดสอบอิงค์บลอท และแททด้วยนะครับ
เยี่ยมมาก!
การทดสอบนั้นแบ่งเด็กได้ 7 ประเภท
ปกติ, เป็นที่น่าพอใจ
มีขีดจำกัด, ค่อนข้างปัญญาอ่อน
ปานกลางหรือว่าร้ายแรง...
และท้ายที่สุด...ปัญญาอ่อน
มงแดงอยู่ในประเภททีขีดจำกัด
พูดง่าย ๆ ว่าไม่ได้บ้าครับ
แต่ผมขอเตือนคุณ
เขาเป็นพวกวิปริต มีแนวโน้มชอบรวมตัวกันเป็นกลุ่ม
จริงเหรอครับ
หมายความไงกันครับ
เอ่อ...หมอครับ
มีแนวโน้มที่จะทำสิ่งที่อันตราย โหดร้ายทารุณ รีดไถผู้อื่น
และชอบโกหก
นั่นไงล่ะ
เราก็มีเด็กพวกนั้นเยอะแยะแล้วนี่ที่นี่
แต่ที่นี่ เด็กพวกนั้นยังสามารถ ได้เรียนสูง ๆ กว่านี้ได้
ผมสงสัยว่าเขาจะปรับตัว เข้ากับระบบคุณได้ยังไงกัน
เราจะทำสุดความสามารถครับ
เพื่อให้เป็นไปตามการคาดหมาย ทางวิทยาศาสตร์ของคุณ
ช่วยดูแลเขาทีนะ
- อยู่ทานกลางวันด้วยกันมั้ยครับ - ด้วยความยินดีครับ
ให้ความสนใจเขาเต็มที่นะ
กระทำ-โต้ตอบน่ะ!
ห้ามสูบบุหรี่ที่นี่!
เพื่อให้การทดลองประสบผลสำเร็จ ผมต้องใช้อำนาจผมกำหราบเสียบ้าง
ครูเหมือนไอ้โง่เลยนะ
พูดจาให้สุภาพ ไม่งั้นเธอเดือดร้อนแน่
ก็ได้
เรื่องเดือดร้อน
เธอต้องรู้จักสักเพลงสิ
ก็รู้ แต่ว่า...
แต่อะไร
ครูคงไม่ชอบหรอก
ลองร้องดูก่อนไม่เสียหายนี่
ร้องเลยสิ
ครูรอฟังอยู่นะ
ฤดูร้อนวันหนึ่ง ผมเอาไอ้จ้อนมาผึ่งลม
เพื่อจะได้เอามาช่วยตัวเอง...
- พอที! - ยิ่งไปกว่านั้น ผมยัง...
- พอได้แล้ว! - ผมบอกครูแล้ว
ไม่เลว
เอาเป็นว่า เธอเป็นบาริโทนนะ
อะไรนะ
เสียงบาริโทนไง ครูไม่ได้ดูถูกเธอหรอก
มันหมายถึงเสียงต่ำ
ไปยืนอยู่กับเสียงเบสสิ
- บ้าฉิบ - เก็บคำว่าบ้าฉิบของเธอไปเลยนะ
- หัวเราะสิวะ ฉันจะฆ่าพวกแก! - ได้เลยทุกเวลา มงแดง!
ได้เวลาเลิกอยู่คนเดียวแล้ว
นี่เปปิโน่ต์ คุณลืมเขาไว้ที่ประตูน่ะ
วันนี้ไม่ใช่วันเสาร์นี่
แต่ถึงยังไง ในจดหมายที่เขียนไปหาพ่อแม่เธอ...
ผมไม่มีเลยฮะ
ครูหมายถึง สำหรับคนที่มีน่ะ
เตือนพวกท่านด้วยว่า วันที่มาเยี่ยมคือ ทุกพฤหัสสัปดาห์ที่ 1 และ 3 ของเดือน
มอฮานน์! ตั้งใจฟังบ้างสิ! ครูพูดอะไรไปบ้าง
ไม่รู้ครับ
ครูบอกว่าเธอเขียนไปบอกแม่ได้ว่า ให้มา เยี่ยมเธอทุกพฤหัสที่ 1 และ 3 ของเดือน
หรือจะทั้ง 2 ครั้งก็ได้ แต่ห้ามมาเยี่ยม เด็กที่ถูกทำโทษนะ ระวังไว้ให้ดี
ผมไม่อยากเจอพ่อแม่ผม
แต่มงฮานน์เขาอยากเจอแม่เขานี่
เขาไม่ได้ตัวคนเดียวเสียหน่อย!
ในที่สุด...เราก็ได้คณะนักร้อง ประสานเสียงจริง ๆ เสียที
- ใครจะสนกันล่ะ! - อะไรนะ
ขอครูฟังเสียงเธอหน่อยสิ
อยากกลับไปห้องขังอีกรึไง
ฟังบันไดเสียงนี่นะ โด...เร...มี..ฟา...ซอล...ลา...ที
เธอไม่ใช่คนหยาบคายนี่ เราทุกคนไม่ได้เป็น เหมือนมงแดงกันหมดหรอกนะ
อีกครั้งสิ
- นั่นเธอจะไปไหนน่ะ - ไปฉี่!
มงแดง เดี๋ยวก่อน!
- คอแบง! - ขอผมไปฉี่ด้วยได้มั้ยครับ
ทุกคนเลิกชั้นได้!
เธอไปได้แล้ว
เดินไปเงียบ ๆ
มีชายคนหนึ่งนามว่าสต็อคบริดจ์
เชาชอบออกล่านกกระทาตัวกระจิ๊ดริด
คุณสต็อคบริดจ์จ๊ะ อะไรอยู่ในตู้เย็นสีขาวคุณนะ
นายร้องเพลงเพราะนี่ ไอ้ตูด!
ดูดสักนิดมั้ย
ถูกทิ้งให้อยู่คนเดียวล่ะสิ
ฉันจะปกป้องนายเอง
รอฉันด้วยสิ เราเหมือนกันนะ
พ่อแม่ฉันมันเลว
แม่นายก็เหมือนกัน
แม่นายเขาอยากกำจัดนายออกไป เพื่อจะได้ไปเริงร่าน
แม่ฉันต้องทำงานต่างหาก
งั้นที่เขาพูด ๆ กันก็จริงสินะ
- อะไรนะ - ที่ว่าแม่นายเป็นกะหรี่น่ะ
ฉันจะอัดกะโหลกแก
เข้าไปอยู่ในนั่นเลย
- แก ไอ้สารเลว! - งั้นเหรอ
วันนั้นมอฮานน์ไม่อยู่ในการเรียกชื่อ
ไม่มีใครรู้ว่าเขาไปไหน
แต่เขากลับมา นั่นต่างหากที่สำคัญ
เธอมาทำอะไรตรงนั้นน่ะ
ผมไม่ได้รับอนุญาตให้ขึ้นไปครับ
เธอไม่ได้รับอนุญาตเหรอ
ยังไงล่ะ
ผมไม่มีเงินครับ
ต้องเสียเงินเวลานอนด้วยเหรอ นี่มันอะไรกัน
มงแดงครับ
ผมขึ้นไปนอนไม่ได้ถ้าไม่มีเงินจ่ายให้เขา
เราต้องระวังตัวให้ดี
ที่ก่อนของฉันนะ ฉันถูกจับได้
- ฉันเลยจัดการไอ้ครูนั่น - ยังไงเหรอ
ด้วยดาบปลายปืน ฉันแทงเขาจนเลือดหยุดไหล
- นายฆ่าเขาเหรอ - ก็ใช่น่ะสิ
ที่นี่ฉันจะไม่ยอมไอ้หัวล้านนั่น มาวุ่นวายกับฉันได้!
แมทธิวไม่ได้เป็นคนเลวนะ
เป็นสิ...
ไอ้ที่เขาสอนร้องเพลงเป็นฉากหน้า เปิดโอกาสให้เขาลวนลามนายไง
ไอ้พวกเหี้ยแบบนั้นสมควรตาย
สวัสดีตอนเย็น
- ทานอาหารให้อร่อยนะ. - ผมไม่ได้ทำอะไรผิดครับครู
ได้เพื่อนดีนี่ คอแบง!
ไปได้แล้ว!
ครูจะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นกับเรื่องนี้
คิดเสียว่าเป็นของขวัญ
แต่ครูเตือนเธอก่อน อย่าไปคุยกับเปปิโน่ต์อีกเป็นอันขาด!
อยู่ห่างจากเขา อย่าได้แม้แต่มองหน้าเขา
เข้าใจรึยัง
ขืนเธอมองหน้าเขาอีก แค่ครั้งเดียว
ฉันจะทำให้ชีวิตเธอ เหมือนฝันร้ายไปชั่วชีวิต!
ระวังตัวไว้แล้วกัน...
ผ้าขาวถูกทอดทิ้ง ต้องร่อนเร่ไป...
โปรดจงยื่นมือช่วยเหลือเขาเถิด...
นำพาเขาสู่ขอบฟ้าใหม่ ช่วยให้เขาเข้าใจ...
รู้สึก แม้นในส่วนลึกของความสิ้นหวัง...
คลื่นความหวังพัดพาเข้ามา...
เติมความอบอุ่นให้ชีวิต...
เป็นเส้นทางอันเรืองรอง...
นั่นเธอกำลังทำอะไรอยู่น่ะ
ไม่มีอะไรครับ
ครูคิดว่าได้ยินเสียงคนร้องเพลงนะ
ครูคงเหนื่อยไปมั้ง
กฏข้อที่ 8 ของเรา
ห้ามเด็กอยู่ในห้องเรียนคนเดียว
คุณราแชงคงให้เธอคัดลายมือ 100 เที่ยวแน่ ๆ
เขาคงจะบอกแม่เธอ
ช่างหัวแม่ผมสิ!
- บอกครูมาสิว่าแม่เธอทำอะไรล่ะ - ไม่!
เดี๋ยวก่อน เธอจะไปง่าย ๆ แบบนั้นไม่ได้
ทุกอย่างที่นี่ต้องมีการชดใช้ ไปถามเปปิโน่ต์ดูสิ
เธอกำลังทำตัวเหมือนไม่ใช่ตัวเธอนะ
แกล้งทำว่าตัวเองเป็นนักเลง ไม่ได้ทำให้ครูชอบหรอกนะ
ครูไม่เล่นไปกับเธอด้วยหรอก
พรุ่งนี้ เธอต้องอยู่ในคณะนักร้อง ประสานเสียง ไม่ว่าจะชอบหรือไม่ก็ตาม
ต้องเรียนดนตรีทุกวัน!
ไปนอนซะ
ไปสิ
3 มีนาคม
เขาคงไม่รู้ตัวหรอก แต่ผมแน่ใจ
เสียงเขาช่างมหัศจรรย์นัก เป็นเหมือนพรสวรรค์เยี่ยมยอด
พวกเธอเดินออกไปเงียบ ๆ นะ
ครูบอกว่าเงียบ ๆ ไง!
ทีละก้าว ผมทำให้คณะนักร้อง ประสานเสียงเริ่มสมบูรณ์
ผมทำให้นักเรียนใหม่อ่อนโยนลง
ความปิติเช่นเด็กน้อย...
มิช้าจะลืมเลือน จางหายไป...
แสงทองแห่งความหวังนั้น จะเรืองรองชั่วนิรันดร์...
ณ ปลายสุดของทางเดิน...
รู้สึกได้ แม้นในส่วนลึกของความสิ้นหวัง...
คลื่นความหวังพัดผ่านเข้ามา...
เติมความอบอุ่นแก่ชีวิต...
เป็นหนทางอันเรืองรอง...
หยิบตำราเลขคณิตพวกเธอขึ้นมา
นี่คุณสอนให้เด็ก ๆ ร้องเพลงเหรอ
ใช่ครับ
- เป็นปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ - ไม่หรอก
ตรงกันข้าม ผมเองก็ชอบดนตรีนะ บางครั้งก็ฮัมเพลงไปด้วย
จริงเหรอครับ
เราจะไปมัวรออยู่ทำไมล่ะ มีความสุขกันเสียเถอะ...
เรามัวรออยู่ทำไมเล่า เอาเวลามามีความสุขกันเถิด...
- ขอให้โชคดีนะครับ! - คุณเองก็ด้วย เพื่อนร่วมงานที่รัก
หนังสือเลข หน้า 27
หวัดดีครับ พวกคุณ
หวัดดีครับ คุณนาย
- ปิแอร์กำลังจะมาครับ - มีเรื่องอะไรกันเหรอคะ
ไม่ครับ ทุกอย่างปกติ
แล้วฟันเขาล่ะคะ
หายปวดแล้วครับ
คุณบอกเขาว่าฉันมาเยี่ยมหรือเปล่าคะ
ไม่ครับ
ทำไมล่ะคะ
ไม่บอกเขาจะดีที่สุดครับ
เขาเป็นคนอ่อนไหวง่าย มีพรสวรรค์ครับ...
ที่เป็นคนโง่น่ะสิคะ
ไม่ใช่แค่นั้นหรอกครับ
อีกอย่าง ผมมีเรื่องจะคุยกับคุณ...
ร้องเพลงเหรอคะ แต่ไม่มีใครเคยสอนเขาเลยนี่
เขามีพรสวรรค์จริง ๆ นะครับ เราต้องสนับสนุนเขา
หวัดดี
ผมจะปล่อยคุณ 2 คนได้คุยกัน
มาเยี่ยมเขาบ่อย ๆ นะครับ
ครูไม่ได้บอกว่าเธอถูกทำโทษ บอกว่าไปหาหมอฟัน
ครูเขาบอกว่าลูกร้องเพลงเก่งเหรอจ๊ะ
ครับ...
ดูเหมือนเขาโปรดปรานลูกมากเลยนะ
เขาดีกับลูกหรือเปล่า
ดีครับ
ในห่อผ้าลินินสะอาดนี่...
แม่อบเค้กช็อคโกแลตมาให้ลูกนะ
ลูกดีใจมั้ยจ๊ะ
เมษายนแล้วหรือนี่! เด็กพวกนี้ ช่างเป็นแรงบันดาลใจแก่ผมนัก
ผมรู้ว่า สักวัน ดนตรีที่ผมแต่งจะถูกขับขาน
ผมคือเคลอมองท์ แมทธิว นักดนตรี
ทุกค่ำคืน ผมแต่งเพลงให้พวกเขา
เฉกเช่นรอยสัมผัสบนผืนน้ำกว้างใหญ่...
นางนวลเอยร่อนลงเพียงผะแผ่ว...
บนโตรกหินเกาะแก่งใต้ผืนน้ำ...
ลมเหมันต์พัดผ่านเพียงชั่วยาม...
ท้ายที่สุด ลมหนาวนั้นจางหายไป...
ควะคว้างไปสู่ภูผาสูง...
เผชิญลมกางเถิดหนาปีกเจ้าสยาย...
กลางอรุณรุ่งขมุกขมัวทางฝั่งตะวันออก...
หาหนทางนำสู่สายรุ้งสร้าง...
และใบไม้ผลิจักเปิดตนต่อเจ้าเอง...
อย่างสงบ...
บนผืนสมุทรนั้น
ไม่ดีเหรอครับครู
ดีเลยล่ะ
ดีมาก ๆ
ไปซะ ไอ้สารเลว! ไปสิ!
ไอ้เด็กเวรเอ๊ย!
- ไปเร็ว! - เขาทำอะไรผิดเหรอครับ
ขโมยนาฬิกาข้อมือผมน่ะสิ ผมจับได้ คาห้องผม เขาต้องถูกลงโทษ!
กระทำ- โต้ตอบ!
- แล้วคุณจะพาเขาไปไหนล่ะครับ - ห้องขัง 2 อาทิตย์!
- เดี๋ยวก่อนครับ! - อะไรอีกล่ะ
เขาเป็นเสียงบาริโทนเสียงเดียวของผม...
- ครับ ท่าน! - ผมเจอคนเขามีขีดเขียนเล่นอีก
ยกโทษให้พวกเขาเถอะครับ ลูกบอลเผอิญไปโดนเข้า
ถอยไป!
แมทธิว!
ชาเบิร์ท!
คุณอยู่ทีมผมนะ!
เดือนพฤษภาคม แต่สัปดาห์คล้อยผ่านไป
ผมกำลังเขียนเพลงใหม่
ลุกขึ้นเร็ว!
เลอแกลร์!
- เราเป็นเพื่อนกันมั้ย - เป็นสิ ทำไมเหรอ
- 5 บวก 3 ได้เท่าไหร่ล่ะ - 53
- แน่ใจมั้ย - แน่สิ
ขอบใจนะ
ล่องเรือกลางคลื่นใหญ่...
ทิ้งเสียซึ่งงานแสนหน่าย ยามคิมหันต์มาเยือนแล้ว...
ด้วยบทเพลงแห่งเสรีภาพ...
เมฆหมอกจางหาย...
ตื่นเต้นคราแรก...
ท่วมท้นด้วยความยินดี...
บางทีผมคงฝันไป แม้แต่ครูใหญ่ก็ยัง...
ดูเหมือนจะเปลี่ยนไป
คิมเหมันต์แสนสดใส...
ปลุกตื่นจากภาพฝัน...
ดวงใจฉันติดปีกบินกลางฟ้าคราม...
ไกลจากผืนโลก น้ำตาฉันแห้งเหือด...
ดูนั่น ตาแก่แม็กซ็อง!
พร้อมนะครับ อย่าขยับ
ยิ้ม!
ออกมาเถอะ มงแดง
ไง เจ้าหนู
หมดโทษแล้วล่ะ
เร็วเข้า 1... 2... 3...
ชาเบิร์ท ผมเพิ่งบอกคุณราแชงไปว่า
คณะนักร้องประสานเสียง ของคุณแมทธิวเยี่ยมมาก
- ผมเหนื่อยครับ - เธอก็เหนื่อยตลอดแหละ
- เขาบอกอะไรคุณนะ - เอ้า ลืมไปอีกละ
มงแดงอยู่ไหน
พวกคุณไม่สังเกตเห็นเลยเหรอ ว่าเขาหายไปน่ะ
เขาอยู่ที่นี่ตอนขานชื่อครับท่าน
ดีมาก ปีนี้ไม่ต้องไปเดินอีกแล้วนะ
- เขาขโมยเงินไปเยอะมั้ยครับ - ทุกอย่างที่เรามีเลยน่ะสิ!
แล้วจะให้ผมหาเงินไปจ่าย พวกพ่อค้ายังไงล่ะ
แล้วทำไมต้องเอาตัวเขามาด้วยล่ะครับ
ก็เพื่อเอามาทำการทดลองบ้า ๆ น่ะสิ! เหมือนดนตรีคุณไง!
ถ้าไม่มีถ่าน เราก็ไม่มีน้ำร้อน!
ผมจะโทรแจ้งตำรวจ
เวลาราแชงนอนตายในโลงศพ
ไอ้จ้อนเขาชี้ขึ้นมา คนเขาลือกันไปหมด!
ไอ้จ้อนเขาพยายามครั้งสุดท้าย เพื่อเลื่อนฝาโลงออกไป
ใช่แล้ว จริง ๆ ด้วย เขานี่น่าขันเสียนี่กระไร!
ร้องเพลงทำให้เด็กเวรนั่นฉลาดขึ้นเรอะ น่าประทับใจจริง ๆ นะ!
พวกเขาไม่มีน้ำร้อนอาบ 3 อาทิตย์
ให้อาบน้ำเย็นบ้าง เลือดลมจะได้หมุนเวียน ออกไปได้!
อีกอย่างนะ ผมขอยุบคณะนักร้องของคุณ
- แต่ ท่านครับ... - แค่นั้น แมทธิว!
ต่อสายตำรวจให้ผมที!
การรักษาคณะนักร้องเป็นเรื่องหนักนะ ส่วนเรื่องน้ำอาบของเด็ก ๆ เราจะใช้ไม้แทน
แต่ไม่มีเหลือแล้วนี่
แล้วนี่อะไรล่ะ
ครูใหญ่เก็บไว้ใช้ส่วนตัว
ชาเบิร์ท! กระทำ-ตอบโต้!
ชาเบิร์ททำเอาผมประหลาดใจ คิดว่าเขาจะเป็นเหมือนราแชงเสียอีก
เขาเป็นคนดีที่เชื่อว่ากีฬาและดนตรี
คือสิ่งที่ทำให้เราทั้งชาติเป็นหนึ่งเดียวกัน
เขาช่วยผมก่อตั้งกลุ่มใต้ดิน
คณะนักร้องของเราต้องแอบซ้อมกัน
ไม่ พวกเธอ เสียงเธอหายไปตอนท่อนสุดท้าย
ร้องแต่ละโน้ตไว้แยก ๆ กันสิ
นี่ก็ดึกแล้ว เจอกันพรุ่งนี้นะ
- เราไม่ร้องท่อนที่ 2 กันเหรอครับ - เธอไม่รู้จักท่อนโซโล่นี่
- ผมเรียนมาแล้วครับ - เธอเรียนมาแล้วเหรอ
ก็ได้ ท่อนที่ 2 นะ..
ไปกันได้แล้ว
13 พฤษภาคม เลยบ่าย 3 ไปเล็กน้อย
มงแดงกลับมา
- เงินอยู่ไหน - ไม่รู้
- แล้วใครเป็นคนขโมย - ไม่ใช่ผม
จะลองอีกมั้ยล่ะ
ว่าไง
- ครูใหญ่ซ้อมเขาเหรอ - ตั้งครึ่งชั่วโมงมาแล้ว
เขาน่ะบ้าไปแล้ว
เสียเวลาไปเปล่า ๆ เด็กนั่นไม่พูดหรอก
เอาล่ะ...
มาเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง
เงินอยู่ที่ไหน
พูดสิ!
เงินอยู่ที่ไหน
- หยุดนะ! - ปล่อยกู!
ปล่อยกู!
ใจเย็น ๆ!
เด็กนั่นสารภาพแล้ว ดีมาก ผมจะโทรไปแจ้งตำรวจทันที
แกจะได้ไปลองอยู่ที่อื่นดูบ้าง ที่มีคนเฝ้าเยอะ ๆ น่ะ!
เพื่อไม่ให้ขวัญหนีดีฝ่อ
ไม่มีใครบอกพวกเด็ก ๆ เรื่องนี้
เรื่องของมงแดง
มงแดงถูกส่งกลับไปที่โรงเรียนเก่า ชั่วระยะหนึ่ง
ไก่หนึ่งตัว...
วางไข่โดยเฉลี่ย...
84 ฟอง...
ต่อปี
ถ้าหากแม่ไก่ได้รับอาหาร มีที่อยู่อย่างดี...
วันนี้ฉันเห็นลูกสาวราแชงว่ะ
- โป๊หรือเปล่า - ไม่ว่ะ
... ในเล้าที่สะอาด
แม่ไก่จะวางไข่ 150 ฟอง
เมียชาวนา...
จะได้ไข่...
กันกี่ฟอง...
ถ้าหากเธอเลี้ยงไก่...
9 ตัว
อากาศดีนะครับ
ดีจังค่ะ ที่ได้รับแดดเสียบ้าง
อีกไม่นานคงจะหน้าร้อนแล้ว
ปิแอร์ทำให้ผมประหลาดใจขึ้นทุกวันนะครับ
ฉันอยากจะขอบคุณคุณ ในสิ่งที่คุณทำให้เขาค่ะ
ก็เพื่อตัวคุณด้วยครับ
ผมหมายถึง ถ้าปิแอร์ดีแล้วละก็ มันก็จะดีสำหรับคุณด้วยครับ...
- ให้ฉันเช็ดให้นะคะ - ไม่เป็นไรครับ
- นายนี่ปัญญาอ่อนชะมัด! - มีหวังเราได้ถูกทำโทษกันหมด!
เกิดอะไรกันขึ้นน่ะ
ทำไมพวกเธอถึงต่อยเขาล่ะ
บอกครูมาสิ เบอเบอร์ท!
เพราะมอฮานน์เป็นคนโยนหมึกใส่ครูครับ
นายปากโป้งบอกทำไมล่ะ
แม่อายแทนลูกเหลือเกิน ปิแอร์!
เดี๋ยวก่อนครับ!
ไม่สำคัญหรอก ก็แค่หมึกน่ะ
ผมพยายามจะเข้าใจน่ะครับ เขาคงภูมิใจในความงามของคุณ
ความงามเหรอคะ
ผมหมายถึง คุณไม่เหมือนแม่คนอื่น ๆ
- เพราะฉันอยู่คนเดียวเหรอคะ - ผมเองก็เช่นกันครับ
- แต่คุณไม่มีลูกนี่คะ - ไม่มีครับ
แต่เหมือนกับผมมีลูกตั้ง 60 คน เชียวนะครับ!
พวกเขาทุกคนมองคุณ เหมือนเป็นสาวในฝันนะครับ
ผมหมายถึงเอ่อ... เหมือนกับแม่ในฝันของพวกเขา
สำหรับปิแอร์แล้ว คุณคือของจริง คือแม่ของเขา
โดยธรรมชาติ เขาคงไม่อยากแบ่งคุณให้ใคร
อยู่ที่นี่เขารังแต่จะเสียเวลาเปล่า
ผมจะหาโรงเรียนสอนดนตรีให้เขาครับ
ฉันอยากเขาทำงานเป็นจริงเป็นจังเสียทีค่ะ
ดนตรีก็เป็นอาชีพได้นะครับ ถ้าคุณรู้จักใช้มันให้เป็น
เขาต้องได้เข้าโรงเรียนสอนดนตรีที่ลียง
ผมจะคอยตรวจสอบความก้าวหน้า ของเขาเองครับ
ดูว่าเขาต้องได้ครูที่ดีที่สุด
แล้วอะไรต่อละคะ
เขาจะต้องได้เป็นในสิ่งที่สมควรเป็นครับ
ตัวคนเดียว ไม่มีทางก้าวหน้าไปไหนหรอกครับ ผมจะทำให้ปิแอร์มีชื่อเสียงโด่งดังให้ได้
- แต่ผมต้องการความช่วยเหลือจากคุณ - ฉันเข้าใจค่ะ
ขอบคุณนะคะ
ไม่ นั่นไม่ดีเลย
พวกเธอง่วงกันรึไงวันนี้
โบนิฟาซ ดูเธอสิ!
เธอร้องแบบนั้นไม่ได้นะ! ลุกขึ้น!
เราเริ่มกันใหม่อีกครั้ง เพลงนี้ไพเราะมาก...
- แล้วท่อนโซโล่ของผมล่ะ - ท่อนโซโล่อะไร
ท่อนโซโล่ของผม
อ๋อ ไม่มีท่อนโซโล่แล้ว
เสียงเธอใช้ได้ แต่ไม่จำเป็นแล้ว
จะร้องหรือไม่ก็ตาม เราก็ร้องกันได้โดยไม่มีเธอ
มาเริ่มต้นกันจาก...
โอ้ราตรี...
คืบคลานสู่...
ผืนปฐพี...
ความสงบอันเปี่ยมเสน่ห์...
ในความลับนั้น...
พวกเธอเลิกกันได้แล้ว
ชาเบิร์ทบอกว่าจะเข้าไปในเมือง
ขอบใจนะพวกเด็ก ๆ ไปเล่นที่สนามเถอะ
คุณทำให้ผมรำคาญนะ
ท่านครับ พวกเด็ก ๆ ก็ทำการบ้านเสร็จแล้ว
ผู้อุปถัมภ์ของเราได้ยินเรื่อง คณะนักร้องของคุณเข้า
ท่านเค้านท์เตสเขียนจดหมายมาถึงผม เธอจะพาเพื่อนมาฟังในวันอาทิตย์หน้า
- เพื่อนเธออยากจะฟัง - เยี่ยมเลยครับ! ผมหมายถึง ดีครับ
ผมพอจะเข้าใจล่ะ ดนตรี ออกงานสังคม...
ทำไมไม่จัดงานเลี้ยงน้ำชา กับเค้กเสียเลยล่ะ!
กิจกรรมไร้สาระของคุณนี่ ทำให้ผมต้องเหนื่อยมากขึ้นไปอีก
แต่ท่านครับ ดนตรีช่วยให้เด็กมีวินัยขึ้นนะครับ
เรามีปัญหาน้อยลง
- เรื่องบังเอิญต่างหาก - ผมไม่เชื่อเรื่องบังเอิญหรอกครับ
ผมรู้แล้วน่า แล้วใครเป็นคนบอก มูลนิธิเรื่องคณะนักร้องล่ะ
ผมเอง
นายรู้จักวิธีเขียนจดหมายด้วยเรอะ
- คุณแม็กซ็องคงหมายถึง... - เก็บความเห็นคุณไว้เถอะ
- ผมไม่ชอบทัศนคติคุณ. - ท่านไม่ค่อยชอบครับ
คุณราแชง มีคนมาหาที่ห้องรับแขก
ไว้คุยเรื่องนี้กันทีหลัง
นี่จดหมายคุณ
เราน่าจะให้เจ้ามงแดงบีบคอเขาให้ตายไปเลย
ไวโอเล็ตต์อยากขอบคุณ ที่ผมช่วยลูกชายเธอ
เธอบอกว่ามีเรื่องสำคัญ จะคุยกับผมเป็นการส่วนตัว
เรามาเจอกันที่ร้านกาแฟท้องถิ่น วันที่ 20 ตอนบ่าย 4 โมงได้มั้ยคะ
ผมเขียนจดหมายไปที่ โรงเรียนสอนดนตรีลียงแล้วครับ
ผมพอจะรู้จักพวกหัวหน้าที่นั่นบ้าง
เขาบอกว่าเขายินดี ที่จะมาออดิชั่นตัวลูกคุณครับ
ถ้าเขารับแล้วละก็ เขาจะพยายามหาทุนให้ลูกคุณครับ
หลายสิ่งคงจะง่ายขึ้นสำหรับฉันตั้งแต่นี้ไป
เหรอครับ
ตั้งแต่ที่เจอคุณ...
ฉัน...ฉันหมายถึง...
ชีวิตฉัน...
เปลี่ยนไปเหรอครับ
ค่ะ
ต้องขอบคุณคุณ...
ฉันไม่เคยคิดว่า...
ฉันเองก็เหมือนกันค่ะ
แต่รู้มั้ยคะ บางที... เราไม่ควรเร่งอะไรไปนัก
คุณไว้ใจผมได้ครับ
คุณเป็นคนนำโชคมาให้ฉันค่ะ
โชคเหรอครับ
ฉันเจอใครคนหนึ่ง
เขาเป็นวิศวกรที่ลียงค่ะ
ฉันเจอเขาที่ร้านกาแฟ เขาทำงานอยู่แถวนี้ มาสร้างสะพานค่ะ
คุณเป็นอะไรมั้ยคะ
ผมสบายดีครับ
คงเป็นเรื่องโชคดีอย่างมาก สำหรับคุณกับปิแอร์นะครับ
ต้องขอโทษนะคะ แต่ฉันต้องไปแล้ว
อยากให้เรา 3 คนมาทานกลางวันด้วยกันจังเลยค่ะ
คุณต้องบอกเขาเรื่องปิแอร์ ด้วยนะคะ ได้มั้ยคะ
ได้สิครับ
งั้น ลาก่อนค่ะ
ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง
เกือบลืมไป...
อย่าบอกปิแอร์เรื่องนี้นะคะ
โทษนะครับ ผมขอเก้าอี้นี่ได้มั้ยครับ
ได้สิครับ
เข้าไปเลย
ท่านเค้านท์เตสครับ... ช่อดอกไม้พวกนี้คือ...
ฉันเข้าใจทั้งหมดแล้วจ้ะ โดยเฉพาะ ความตั้งใจของหนู ขอบใจนะ
เค้านท์เตสครับ
ขอผมแนะนำให้รู้จักคุณแมทธิว ครูของเราครับ
ผู้ซึ่งเป็นคนสอนเด็กพวกนี้ให้ร้องเพลง
- ท่านเค้านท์เตสครับ... - ขอแสดงความยินดีด้วยนะคะ
เราล่ะนับถือวิธีการของคุณราแชง ที่ช่วยเหลือเด็กยากจนพวกนี้
และขอบคุณคุณที่ช่วยเขาทำงาน
คณะนักร้องนี่เป็นความคิด ของใครกันเหรอคะ
อันที่จริง..
ความคิดผมครับ ท่านเค้านท์เตส ของผมเอง
ผมยินดีที่เป็นผู้ช่วย
ครูใหญ่ผู้ซึ่งเข้าอกเข้าใจเป็นอย่างมาก
เอาล่ะ! ให้พวกเด็ก ๆ ร้องเพลงได้แล้ว!
คุณราแชงเป็นคนถ่อมตัว เขาไม่ชอบให้ใครมาชมน่ะค่ะ
แล้วคุณจะร้องเพลงอะไรให้พวกเราฟังค่ะ
ราตรีของรามัวครับ ท่านเค้านท์เตส
ฉันแน่ใจว่าคงจะไพเราะแน่ ๆ
โทษนะคะ
เด็กคนตรงโน้นคือใครกันคะ เขาถูกลงโทษหรือเปล่า
- คนนั้นหรือครับ - ค่ะ
เขาเป็น...กรณีพิเศษครับ
เริ่มเลยนะครับ
โอ้ราตรี...
คืบคลานสู่...
ผืนปฐพี...
ความสงบอันเปี่ยมเสน่ห์...
ในความลับนั้น...
เงามืดจักตามเธอไป...
ช่างไพเราะนัก...
ดุจดังเช่นทิพยดุริยางค์...
เสียงของเธอพร่ำเรียกซึ่งความหวัง...
พลังของเธอช่างยิ่งใหญ่นัก...
แปรเปลี่ยนทุกสิ่งเป็นภาพฝัน...
โอ้ราตรี...
โอ้อย่าเพิ่งจากไปเลย...
คืบคลานสู่โลกเถิด...
ความสงบอันเปี่ยมเสน่ห์...
ในความลับนั้น...
เงามืดจักตามเธอไป...
ช่างไพเราะนัก...
มีสิ่งใดอีกหรือจักงามเหนือ...
กว่าความฝันนั้นเล่า
มีความจริงใดอีกหรือ...
ที่โชติช่วง...
กว่าความหวังนั้นเล่า...
ในสายตาของมอฮานน์
ผู้ซึ่งไล่ตามจังหวะอย่างระวัง ผมมองลุล่วงในหลายสิ่งหลายอย่าง..
ความภาคภูมิใจ...
ความสุขที่ได้รับการให้อภัย แต่...
และนี่คือสิ่งแปลกใหม่สำหรับเขา ความรู้สึกสำนึกบุญคุณ
วันแรกในฤดูร้อน คณะนักร้องของเรามีสมาชิกใหม่
โทษทีครับ ผมลืมร้องซ้ำอีกครั้ง ความผิดผมเองครับ
งั้นอีกครั้งนึงนะ...
ว่าวตัวน้อยลอยถลาลม...
ร้องต่อไปนะ...
เหนือท้องทะเล สูงยิ่งกลางฟ้าคราม
อาจมีเด็กเห็นคุณ...
ผมรับรู้ความรู้สึกของพวกเด็ก ๆ ได้ว่า พวกเขาอยากออกไปสำรวจข้างนอกนั่น
เพื่อสร้างบ้านบนต้นไม้นั้น อากาศดี ๆ แบบนี้ ยิ่งทำให้พวกเขาอยากออกไปมากขึ้น
มานี่สิครับ ผมเรื่องสำคัญจะบอก
ผมกำลังทำความสะอาดรอยขีดเขียนในห้องน้ำ ยกก้อนหินขึ้นมา เจอนี่เข้า
- หีบเพลงของคอแบงนี่! - แล้วก็นี่ด้วย
มีเงินซ่อนอยู่จำนวนหนึ่ง
ไม่มีใครรู้ว่าเธอซ่อนมันไว้ที่ไหนหรอก
อย่าบอกนะว่าบังเอิญไปเจอเงินนั่นเข้าเอง
มงแดงถูกไล่ออกเพราะเรื่องขโมยนี่
ผมไม่รู้ครับ
จริงเหรอที่เธอไม่รู้เรื่องน่ะ
งั้นครูจะบอกให้เธอฟังนะ
เธอคิดจะเอาเงินนี่ไปทำอะไรล่ะ
สัญญานะครับว่าครูจะไม่ไปบอกคนอื่น
ต้องไม่มีใครรู้สักคน
ครูสัญญา
ผมอยากจะซื้อ...
ซื้ออะไรล่ะ
บอลลูนใช้อากาศร้อนน่ะครับ
ผมไม่รู้ว่าใครเป็นคนทำ แต่มงแดงเป็นผู้บริสุทธิ์นะครับท่าน
เขาไม่มีทางทิ้งเงินไว้แน่
ไว้ผมกลับมาค่อยตรวจสอบเรื่องนี้เอง คุณอย่าไปเสียใจเรื่องของเจ้ามงแดงเลย
ไม่ช้าก็เร็วเด็กบ้านั่นต้องทำผิด เด็กเหลือขออย่างนั้นสายเกินจะแก้ไขได้แล้ว
- แล้วความยุติธรรมล่ะครับ - เขาจะได้ทานแต่ของหวาน
ท่านครับ! รอผมด้วยครับ!
คุณจะออกไปด้วยเหรอครับ
ผมอาศัยรถไปน่ะ มีนัดในครอบครัว
ที่บ้านน้องสาวผมน่ะ...
มีเปียโนอยู่หลังนึง
รู้มั้ยว่าราแชงไปที่ลียงทำไม
มีนัดคุยเรื่องเงินทอง ๆ กับคณะกรรมการมูลนิธิเหรอครับ
- ไม่ใช่เหรอครับ - ถูกเผงเลยล่ะ
เขาพยายามทำหลาย ๆ สิ่ง เพื่อให้ตัวเขาดูดีมีราคาขึ้นมา
แล้วเขาจะเอาโอกาสนี่ไปใช้ทำอะไรล่ะครับ
จะได้เอาเงินมาสร้างภาพ ให้ที่นี่มันน่าอยู่นะสิคุณ
ปกปิดเรื่องชั่วร้ายต่าง ๆ ที่เราก็รู้กันดี โดยอ้าง เรื่องคณะนักร้องของคุณที่ประสบผลสำเร็จ...
- น่าจะได้ผลนะครับ! - ก็คงจะจริงละมั้ง เท่าที่ผมได้ยินมา ฟังดูดีเชียว
ครูครับ อาจารย์แลงกลัวส์ไปกับ ครูใหญ่ด้วยเหรอครับ
ชาเบิร์ทกับคาเปนติเออร์ ก็ขอลาหยุดไป 2 อาทิตย์
เราถึงว่างมานั่งคุยกันไง!
งั้นวันนี้ไม่มีเรียนล่ะสิครับ
- งั้นเราจะทำอะไรกันดี - ไปนอนกลางวันเสียสิ
ครูมีความคิดที่ดีกว่านั้นนะ
ขอบคุณ
- ผมเองไม่อยากจะ... - เรื่องค่าตกแต่งน่ะเหรอคะ
ครับ
เรียบร้อยแล้วค่ะ คุณราแชง
ผมไม่รู้จะขอบคุณคุณยังไงดีครับ
โทรศัพท์ถึงท่านครับ
ขอตัวนะครับ
- ทำอะไรสักอย่างสิ ลูกชายฉันติดอยู่บนโน้นนะ! - ขอผมเข้าไป
ไฟเริ่มไหม้จากใต้หลังคา ในห้องนอนรวม
ที่ซึงมีคนเห็นพวกเด็ก ๆ เป็นครั้งสุดท้าย
พวกเขาติดอยู่กลางกองไฟเหมือนพวกหนู
สำหรับราแชงแล้ว การตกแต่งของเขา
จางหายไปกับควันไฟ
อย่างทันทีทันควัน...
หลังมื้อเที่ยง เราแอบหลบผ่านไปทางสวนครัวครับ
ยายแก่มารีกับคนในหมู่บ้าน จะได้ไม่เห็นเราครับ
แล้วเราก็เข้าไปในป่าลีนอง
เข้าไปทำอะไรกัน
วิ่งแข่งตามเศษกระดาษที่โรยไว้ เด็ก ๆ มีความสุขกันมากครับ
นายทำเอาฉันผิดหวังมากนะ แม็กซ็อง
ผมขอรับผิดชอบแต่เพียงผู้เดียว กับการแอบพาเด็กออกไป
คุณแม็กซ็องพยายามห้ามผมแล้วครับ
เห็นได้ชัดว่าไม่ประสบความสำเร็จ
แต่ในอีกแง่หนึ่ง เราช่วยชีวิตเด็กไว้ได้นะครับ
แต่คุณทิ้งที่นี่ไป ไม่มีคนดูแล เลยถูกไฟไหม้ซะราบคาบ!
ทำไมผมต้องฟังคุณด้วยนะ
แม็กซ็อง นายเองก็อยู่ที่นี่มาหลายปี นายถูกพักงานชั่วคราว
แมทธิว คุณถูกไล่ออก ในฐานะที่แหกกฏ
- งั้นก็ไล่ผมออกด้วยสิ! - คุณไม่ได้อยู่ในฐานะจะตัดสินใจ
คุณกรุณามากเลย แต่คุณเป็นที่ต้องการของที่นี่
คิดถึงใจพวกเด็ก ๆ สิครับ เพราะว่าพวกเขาเองก็ไม่มี
เอ้านี่ซองขาวของคุณ รับไปซะ
คุณจะออกจากที่นี่ไปกับรถเที่ยว 6 โมงเย็น
ไม่ต้องไปอำลาอาลัย กับอดีตนักเรียนคุณหรอกนะ
- อะไรนะครับ - แม็กซ็อง ฟังเขาตอบเข้าสิ
ออกไปได้
ท่านครับ...
ก่อนผมไป ขอผมบอกหน่อยนะ ว่าคิดกับท่านยังไง
ผมรู้แล้ว
- คุณเป็นพวกไร้ความสามารถ ชั่วร้ายมาก - แล้วเด็กพวกนั้นล่ะ
- พวกเขาก็ไม่อยากเลือกมาที่นี่อยู่แล้ว - แล้วผมล่ะ
ผมไม่เคยอยากเป็นครูด้วยซ้ำ
คุณหวังจะมาใช้บั้นปลายชีวิต กับที่แบบนี้เหรอ
คุณตั้งความหวังไว้สูง ผมก็เหมือนกัน!
แล้วทำไมต้องให้พวกเด็ก ๆ มารองรับอารมณ์คุณด้วยล่ะ
คิดว่าผมสนุกเหรอ ที่ต้องทำตัวเป็นพวกร้าย ๆ น่ะ
ต้องมีใครสักคนมาทำหน้าที่นี้ ไปได้แล้ว!
ไปเดินทางแสวงโชคในปารีสซะไป๊
ไปทำให้ตัวเองมีชื่อเสียง หวัดดีครับ ผมชื่อแมทธิว!
เราต้องการครูจริง ๆ ไม่ใช่พวกของปลอม!
สู้ตามความเชื่อของคุณซะเถอะไป๊ ทำตัวเป็นนักบุญไปเถอะ แมทธิว!
คุณมันก็แค่นักดนตรีล้มเหลวคนนึง
เป็นครู แค่ครูชั้นผู้น้อย!
คุณเคยทำอะไรมาบ้างในชีวิตนี้ครับ
ไอ้พวกครูอ่อนหัด!
- คุณมันบ้าไปแล้ว! - ผมเหนื่อย
- ไปลงนรกซะ! - ผมกำลังจะทิ้งนรกไปต่างหาก
ผมหวังว่าพวกเขาจะขัดคำสั่ง ออกกล่าวอำลาผม
แต่ก็ไม่เลย
พวกเขาคงไม่รู้สึกแยแสสนใจผมแล้วล่ะ
ส่วนมอฮานน์...
ช่างเถอะ...
แล้วเจอกันนะ คุณแมทธิว!
ลาก่อน ตาแก่หัวล้าน!
ผมจำลายมือเป็นระเบียบของโบนิฟาซได้แม่น
ที่สะกดผิดเป็นของเปปิโน่ต์
อันที่เขียนโน้ตดนตรีมาด้วย
มาจากมอฮานน์
ส่วนอันนี้...
และอันนั้น...
เงียบ! สั่งให้พวกเขาเงียบสิ!
พวกเขาล็อคห้องขังตัวเองไว้ข้างใน
ผมรู้สึกได้ถึงกระแสแห่งความเบิกบาน ปิติสุข
ผมอยากตะโกนบอกให้ทั้งโลกได้รู้
แต่ใครจะมาสนใจฟังกันล่ะ ไม่มีใครรู้ว่าผมคือใคร
ศิลปินผู้ยิ่งใหญ่ ที่กลับเป็นคนเดินดินต็อกต๋อย
ผมมันก็แค่เคลอมองท์ แมทธิวเท่านั้น
นักดนตรีที่ล้มเหลว ครูแก่ ๆ ที่ตกงาน
ผมแค่เคลอมองท์ แมทธิว...
นักดนตรีที่ล้มเหลว ครูแก่ ๆ ที่ตกงาน
แล้วอะไรต่อล่ะ
เขาไม่เคยมีเวลาได้เขียนมันอีกเลย
แต่ฉันรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น...
เปปิโน่ต์ตอบผม
วันต่อมาระหว่างเดินทางกลับบ้าน
ความทรงจำในวัยเยาว์คืนมา พร้อมความเจ็บแค้น
หลังจากที่แมทธิวถูกไล่ออก ผมไปอยู่กับแม่
เราย้ายไปลียง ผมได้ทุนเรียนดนตรี
คนรักของแม่อยากให้ผม ไปเรียนโรงเรียนประจำ
แม่ปฏิเสธ เขาเลยทิ้งแม่ไป
ชาเบิร์ท แลงกลัวส์ และแม็กซ็อง ทั้งหมดทำการฟ้องร้อง
ต่อราแชงถึงวิธีการรุนแรงของเขา
พวกเด็ก ๆ ถูกเรียกมาสอบถาม ราแชงถูกไล่ออก
เคลอมองท์ แมทธิวยังคงสอนดนตรี ตลอดชั่วชีวิตเขา
โดยไม่พยายามไขว่คว้าหาชื่อเสียง
เขาเก็บความสำเร็จของเขาไว้กับตัวเอง
เขาจากไปคนเดียวเหรอ
คงไม่ใช่หรอก
คุณแมทธิวครับ!
คุณช่วยรอสักครู่ได้มั้ยครับ
นั่นเธอจะทำอะไรน่ะ
ผมไปกับครูได้มั้ยครับ
ไม่ได้ ครูพาเธอไปไม่ได้หรอก กลับไปที่ โรงเรียนเถอะ ไม่งั้นจะถูกทำโทษนะ
ได้โปรด...
จะไปแล้วครับ!
ครูคงไม่สามารถพาเธอไปได้
กลับไปเถอะ
ไปสิ!
ฝันของเปปิโน่ต์เป็นจริง
วันที่เขาจากไปคือ...วันเสาร์
Thai OCR Subtitle from 1080ip.com
OCR by OHOHEH